Unbearables (1)

Gözümü kapatıp geçemiyorum. Sayfayı kapatamıyorum. Çeviremiyorum.

Elimle örtüp, kafamı çeviremiyorum.

Mıhlanıp kalıyorum. Acı içinde! Bok gibi, acı içinde bakakalıyorum.

O karede olmamamın tek sebebinin orda doğmamış olmam gerçeği ve minik bir çocuğun babasının kucağında vurularak öldürülmeme şansının aslında sadece orda doğmamış olmasıyla ilgili olduğu gerçeği beni çileden çıkarıyor.

Şu an burada, kendi yaşamıma dair yaptıklarımın hiçbir önemi yok insanlar hayatlarını korku içinde kaybederken ve biz ancak karelerin dışından şahit olurken.

Nerde olmalıyım ben?

Ne yapmalıyım aslında?

Bir benzer kare daha olmaması için ne yapıyor olmalıydım hep?

Delirmek üzereyim. Bir insanın kalbinin insanların böylesine yitip gitmesine dayanması ile dayanmaması arasında kalan nefessiz çorak dakikalar çok acı.

Reklamlar