Var mı ki yokluğun? 

​Beş, ama sabaha karşı beş, 

Bir şarkı göndermiş 

Bir dalga boyu bu aramızdaki, 

Kesintisiz bir koridor, bir hava kolonu

Aldığım nefes her neyden yoksunsa o an, bir sonraki nefesime katabileyim diye tamamlayıp eksiği gediği, gönderiveriyor  kuzeydeki şehrinden 

İnsan  böyle tamamlanınca aniden,

Gülümsemesi de oturunca yüzüne geniş ve kendiliğinden, 

Treniydi, uçağıydi, yoluydu, yolcusuydu balon gibi sönüyor, eriyor mumu zamanın. 

Sanki her verdiği solukta öpüyor, kokluyor,

Ve şehir sokaklarının ismi o geçtikçe birer birer “seni seviyorum”a dönüşüyor 

Yokluğu -ki varsa eğer yokluğu, çünkü havada, suda ve eşyadadır o – insan gibi insan olan bu kadın,

Bir tek o baktığında kadın, o öptüğünde  aşık kadın, o seviştiğinde  orospu ve hanım. 

Yalnızca o acıktığında   güzel benim baş belası mutfağım. 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s