Çaresizlik – Sevgili Gülriz Germen’e ithafen

Sevmediğimiz insanların eziyeti pek koymaz bize, ama sevdiklerimizin ötelemesi bazen hiç onarılamayacak kadar derinden incitebilir.

Konservatuvara başladığımda daha on altı bile değildim. Hayatımın serbestiyet günleri, panzehiri olan otokontrolle birlikte gelmişti nihayet. Yalnızdım ve kendimi çok güçlü hissediyordum. Yetenekliydim. Üstelik bir çok konuda öyleydim.

Hayatımda tanıyabileceğim en zeki ve zarif kadınla çalışacaktım bundan böyle. Sıkı bir gözlemciydi üstelik. Bu özelliği dolayısıyla kendimi ona anlatmak zorunda kalmamanın rahatlığını yaşamaya başlamıştım hızla. Gördüğü her şeyi benim doğrularımla yorumluyordu, farkında olduğunu sürekli hissettiriyordu.

Özenliydi. Bunu çok önemsiyordum. Kendisine, insanlara, sosyal statülerine bakmaksızın özen gösterirdi. Hak etmediği kaba davranışlar karşısında sinirlerinin ansızın harap olduğunu yüzünden anlayabiliyordum; gözleri hızla dolardı öfkelendiğinde. Öyle anlarda bile inceliğinden, özeninden hiç taviz vermezdi ve kabalık edenleri çoğu kez  son derece zarif bir iki sözcükle mahcup ederdi. Buna her şahit oluşumda, hiç yontulmamış doğruculuğumu biraz daha yumuşak ve politik bir duruşa çevirmeyi öğrenmem gerektiğini düşünürdüm. Bazen üslup, içerikten daha ikna ediciydi ve kendisi bunu her gün gözümün önünde kanıtlıyordu.

Benden çok umutluydu. Bunu, geç farkına vardığım için, yine geç itiraf edecektim ama konservatuvara yetenekli olduğum için değil, Bodrum’dan daha erken kaçabilmek için girmiştim. Üniversiteye girmek için bir 4 sene daha beklemeyi göze alamıyordum. Çok yalnızdım ve beni besleyip zenginleştirecek her şeyden mahrumdum. En kısa yol, üniversiteyi beklemeden lisede konservatuvara girmekti. Yetenek ve yeni bir yaşama duyduğum istek, bu büyük kandırmacayı çok uzun zaman kamufle etti.

Klarnet çalıyordum. İlk birkaç ay, güzel sesler çıkarmak için parmağımı bile oynatmaya gerek duymadığım günlerdi. Anlatılanı, gösterileni hızla kavrıyordum, gerisi geliyordu. Ancak emek vermem gereken günler yaklaşırken, klarnetle tek başıma bir odada geçirdiğim saatler artmaya, beni okumaktan, yazmaktan, siyaseti takip etmekten, kısaca beslenmekten alıkoymaya başlamıştı. Bazen, aynı pasajları çalışmaktan o kadar beziyordum ki, takip eden günlerde klarneti kutusundan bile çıkarmıyor, saatlerce gazetelere, kitaplara gömülüyor, insanları izliyor ve yürüyordum.

Ders günü gelip çattığında artık çok sevdiğim o zarif kadını görmek, sohbet etmek, gülmek ve paylaşmak için yanıp tutuşmama rağmen, yeterince çalışmamış olmanın verdiği mahcubiyetle önünde büyük bir eziyet çekiyordum. Derse sohbet ederek başlıyorduk, fakat elime klarneti almama yakın yüzündeki hayal kırıklığını görüyordum. Hep umuyordu, ama her seferinde umutlarını boşa çıkarıyordum. Aslında içimden, “sizinle konuşmaya duyduğum ihtiyaç, klarnetle gelecek muhtemel bir başarı ihtiyacından bin kat fazla” demek geliyordu, ama onun tek bir görevi vardı. Talep ettiğimiz dersi vermek.

Gerilimi her gün biraz daha artan bu ilişki, yüz yüze 7 yıl sürdü. Artık savaşıyorduk. Benim mesleki başarısızlığımın getirdiği hayal kırıklığı öyle baskın geliyordu ki, sohbet edemez hale gelmiştik. Karşılıklı can çekişen, birbirini çok sevmesine, değer vermesine rağmen o “başarı eşiği” geçilmeden normalleşemeyecek iki insan olmuştuk. Daha odasına çıkan merdivenlerin başına geldiğim an gözlerim doluyordu. Zaten bir süre sonra derslerime nadiren gelir olmuştu. Ruhen fakirleşiyordum, çünkü artık görmezden geliyor, beni ciddiye almıyor ve umut bile etmiyordu. Yapayalnız kalmıştım. Klarnete dokunmak bile gelmiyordu içimden, çünkü o günlerde kabul etmeye başlamıştım beni buraya getiren gerçek sebebi. Müziği severdim, klarneti de, ama hocamı, onun beni herkesten farklı görüp kollamasını ve dostluğunu daha çok seviyordum. Yeniden çalışmaya başlarsam belki dostluğunu kazanacaktım, ama artık hiç sağlıklı değildim. İstediğim müzik filan değildi; çok değer verdiğim birini geri kazanmaktı.

Panik atak yaşadığımı gece ambulansla hastaneye gittiğim zaman öğrendim. Ne olduğunu bilmiyordum, ilk söylediklerinde kalp krizi gibi bir şey mi diye sormuştum. Doktorlar gülmüştü. Ertesi gün kendimi bir psikiyatrın odasında buldum.

Ne anlatacaktım ki? Bugün yazdıklarımı o gün ifade edebilecek donanımda değildim. Kendime olan öfkemi, hayatımda ilk defa başarısız olmaktan ötürü duyduğum çaresizliği hocama yüklemiştim. Başarısızdım ve sebebi oydu.
Bunu insani açıdan hak etmiyordu elbette, ancak şimdi düşünüyorum; yetişkin olan oydu, ben çocuktum. Tek farkım, akıllı ve duyarlı bir çocuk olmamdı. Ama bu beni duygular ve mantıklı çıkarımlar bağlamında kesinlikle yetişkin kılmıyordu. Ben sadece yaşam deneyimi yaşıtlarına göre daha fazla olan bir çocuktum. Yine de yetişkin değil!

Belki de gözardı ettiği tek şeydi benim yetişkin gibi davranıp aslında çocuk olmam. Bunun için onu suçlamayı bırakalı çok uzun zaman oluyor.

Özlüyorum. Bana sıcacık baktığı, fikirlerini paylaştığı, yanımda gözlerinin dolduğu, hiçbir görüşünü sakınmadığı ve beni kolladığı günleri çok özlüyorum.  Hayatımdan çıkmamasına rağmen izole oluşunu acıyla izlediğim, eksikliğini duyduğum bu güzel insanla şimdi, şu anda karşılaşsam ne yapacağımı bilemezdim.

Sonunda klarnetçi olmadım. Herkesin “aman kaprisli ve bencil bir kadındı, boş ver” dediği hocamı hiç boş vermedim. Yıllar sonra benim nasıl olduğumu öğrenmek için ailemi aradığını duyduğumda günlerce uyumadım. Ağladım ve yazdım. Gönderilmemiş yüzlerce mektup biriktirdim. Bazıları fazla öfkeli, bazıları fazla iyimser, bazıları mahcubiyet dolu diye gönderemedim.

Hayatında benden başka, daha ağır dönüm noktaları olduğunu biliyordum, mektuplarımın onu daha fazla incitmesini göze alamazdım.

Onu öfkelendiğim zaman bile incitemeyecek kadar çok sevdiğimi, her gün özlediğimi, şimdi incitmeden nasıl söylerim hiç bilmiyorum.

Bazı insanlarla kurduğumuz ilişkiler korkunç bir azap verebiliyor, fakat bugün olmayı sevdiğimiz kişi olan kendimize de azımsanmayacak katkıları oluyor. Sevgili hocam Gülriz Germen de öyle biri oldu hep.

 

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s