Kadın*Edited

O sabah hiç tereddüt etmeden yürüdü kadın. Biraz başı dönüyordu, belli ki heyecanlıydı da. Ama çok emindi. Hep bu anı beklemişti Yolların nihayet denize açıldığı bir sabah, en son küçük bir çocukken bindiği vapura yürüyordu.

Uzun zamandır böyle bir kalabalık görmemişti. Sanki herkes, onun geçişini selamlıyordu. Birer birer çekiliyordu insanlar önünden, o hiç düşmeden kararsızlığa, topuklarıyla kaldırımları ve sokakları sarsarak, insanların kalplerini silkeleyip, zihinlerinde biriken mutsuzlukları söküp atarak yürümeye devam ediyordu. Aşıktı kadın. Derin derin nefes alıyor, sonra titreyerek geri veriyordu her adımda.

Eldivenlerini çıkardı önce. Vapur henüz gelmemişti. Yaşamın içine giden her şeye çıplak elleriyle dokunmak istiyordu.

Adamın martıları göründü önce uzaktan. Kadına yolu göstermek için gönderilmişlerdi. Kadın martılara baktı, kalabalık bir sürü, kulağından yakalayıp iskeleye sürüklüyordu vapuru. Daha hızlı olsun, artık zamandan çalamasın hiçbir şey diye.

Vapur vurunca kendisini kıyıya, kadın yeniden başladı yürümeye, daha ağır ve fakat daha kararlı.

Dizleri titriyordu, babalara sımsıkı tutundu. Martılar hala kendisine eşlik ediyordu.

Hayatında hiçbir yol böyle uzun sürmemişti. Hiçbir deniz bu kadar genişleyip büyümemişti. Adamın sesini taşıyordu rüzgar. Nefessiz kaldığı her an kadının, nefes oluyordu. Şehirdeki herkes ve deniz, seferber olmuştu artık. Emin olmak istiyorlardı kadının indiği son yerin adamın hayatı olduğuna.

Ve saatler, belki de günler geçti o vapurda. Bütün hayat akıp gitti Boğazın içine.

İskeleye sessizlik içinde yanaştı vapur. Rüzgar ormana çekildi. Martılar suskunlukla geri kanat çırptılar.

Bir adım attı kadın, vapurdan kıyıya. Başı döndü. Artık başka bir zaman, başka bir hayat, topraktan doğan gerçeklerin hepsinden hızla kaçan bir hayalin içindeydi.

Gözlerini açtığında, içi gün ışığıyla dolmuş bir odada, adamın kucağında, kollarının arasında yatıyordu.

“Günaydın sevgilim” dedi adam. “Artık her şey çok güzel ve bizim için, biz olduğumuz için”

—————————————————————————————————————

İçimde uyuyan her güzel şeyi ve aşkın kendisini, uyandırıp mucizevi bir şekilde gerçek kılan adama…

—————————————————————————————————————

Ve bir sabah,

Kadın kalktı, yürüdü, yürüdü ve kalabalığa bakmak için kaldırdı kafasını.

Kalabalık gitmiş, vapur iskeleden ayrılmış, şehir genişlemiş, yollar uzamıştı.

Bir göz kırpması süresinde zihninden geçen bütün hayaller ve görüntüler, üzerindeki koku bile kalkan vapurun düdüğüyle çekilip gitmiş, uyanmak zorunda kalmıştı kadın.

Bir yağmur başladı o sırada. Dik bir yokuşu tırmanıp, sırılsıklam olana kadar ayakta dikildi kapının önünde.

Evine girip ıslak giysilerini çıkardı önce.

Yeniden giyinip uyuyan çocuğunun yanına uzandı, sessizlik içinde rüyasına geri dönmeye çalıştı.

Uyudu kadın. Bahar gelene kadar uyanmamak üzere, sıcak bir yatakta uyudu sadece.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s