Severken…

Geçen hafta, hızla tarama yapıyordum. Okunacak çok şey birikmişti ve gün içinde taze yazılanlara da yetişebilmek istiyordum. Açlık grevleri ve Filistin’e yapılan -bence-haksız saldırılar üzerine her saniye yeni bir gelişme oluyordu, gündem yoğundu.

Bir yerde, şimdi ismini anımsayamadığım bir yazar “insan kendi evlâdını severken hicap duyar mı hiç” diye soruyordu. Anneler hızla eşlerini, çocuklarını kaybediyorlardı son günlerde. Haklı mücadeleye karşı haksız savaşların ağır bedeliydi bu.

İç sıkıntısıyla çıktım işten. Eve koşar adım gittim, oğlumu kucakladım. Uzun zamandır oğlunu kucaklayamayan kadınların giderek çoğaldığı bu toplumu düşündüm Ali kucağımda oynarken. Saçlarına dokundum, gözlerini bana diktiği zaman, bakışlarını izledim, konuşmayı yeni öğrenen çocuğumun “anne” deyişini dinledim. Her saniye bir başka güzel söylüyor, dolu dolu anne diyor Ali. Her seferinde gözlerim doluyor, tutuyorum kendimi. Ali’yi severken, dünyadaki bütün çocukları teker teker sevdiğimi düşünüyorum. Sırayla, kayırmadan, bütün çocukları öpebilirdim, kucaklayabilirdim. Ali’yi severken, hep böyle seviyorum.

Kayıplar kendi hanemden çıkmış gibi oluyorum bazen. Öfkemi anlamıyorlar, durgunluğumu, ümitsizliğimi tuhaf buluyorlar. Ali’ye sarılıyorum kötü haberlerle yaşayıp gitmek için güç ve cesaret gerektiğinde. Boğazımdaki düğümlerden kurtulamıyorum.

Sokakta, kucağıma alıyorum oğlumu bazen. Yüzlerimiz birbirine bu kadar yakınken, hala kucaklayabilecek kadar hafifken, bol bol koklayıp, saçlarını öpüyorum habire. Sonra, aklıma birden artık çocukları olmadan yaşamaya çalışan anneler geliyor, bir utanma duygusu kaplıyor içimi. Ali’yi şımarıkça bol keseden sevmek sanki başkalarına haksızlıkmış gibi geliyor. Biliyorum ki gerçek öyle değil, her anne çocuğunu bol bol sever, her fırsatta öper…

Demek ki insan bazen hicap duyabiliyormuş çocuğunu öpüp severken.

Şimdi kendimi bu düşüncelerden uzaklaştırmaya çalışıyorum. Ali kucağımda bana anne diye seslenirken, bana aklınca şakalar yapıp gülerken, dünyadaki çocukları düşünüyorum. Bütün anneleri, bütün çocukları. Ali’ye verdiğim ve Ali’nin bana verdiği her sevgi dilimini çocuklarından mahrum bırakılmış annelere ve annesiz kalmış çocuklara adıyorum.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s